Polak=Katolik, czyli nienawiść w imię źle pojętej miłości

Zdecydowanie czuję się zmęczona PiSowsko-Rydzykowym "Polak=Katolik". Niby dlaczego to równanie miałoby być jedynym słusznym? Byłabym może w stanie przymknąć oko na to założenie, gdyby nie fakt, że propagujący je obywatele wprost nawołują do nienawiści i walki ze wszystkim co inne niż oni sami.

Białe krzyże krucjat XXI wieku

Po niemal 600 latach od ogłoszenia przez papiestwo ostatniej krucjaty wymierzonej w Imperium Osmańskie, dziś możemy obserwować niebezpieczny powrót dawnych skłonności. I nie, to nie są słowa na wyrost. Bardziej lub mniej świadomie aktywiści organizacji Britain First przyjęli symbole swoich spragnionych krwi przodków. A że w takich wypadkach nie wierzę w czysty przypadek, białe krzyże współczesnych Brytyjczyków odczytuję jako jawne nawiązanie do dawnych krzyżowców z Wysp.

"What makes a man hate another man", czyli kryzys migracyjny

Osobiście od początku byłam mocno sceptyczna wobec masowego przyjęcia słynnych już w Europie uchodźców z Syrii. Po drodze, przez tych kilka miesięcy, nasłuchałam się od "wielkodusznych obywateli" jaka to ze mnie rasistka, ksenofob i wszystko co najgorsze. I to chyba ta skłonność do pochopnych osądów najbardziej wkurzała mnie w zapalonych zwolennikach wpuszczenia tysięcy imigrantów. Co jak co, do rasistki i ksenofoba jest mi równie daleko co do wypranego z własnej opinii Mohera z Armii Pewnego Radia (pozwolę sobie unikać w tym wypadku lokowania produktu).

Drogie Panie, rynek pracy ma dla nas dobrą i złą wiadomość – czyli macierzyństwo, a dyskryminacja płacowa

Zacznijmy może optymistycznie, od tej dobrej. Już od 1 stycznia 2016 roku wejdą w życie nowe przepisy dotyczące urlopów macierzyńskich!

Przejdźmy teraz do tej złej - już od 1 stycznia 2016 roku wejdą w życie nowe przepisy dotyczące urlopów macierzyńskich…

Tak, ta jedna zmiana powoduje pozornie wydaje się być pewnie dla wielu z Was dobra, ale niestety… ma też swoją cenę, a ta może okazać się okrutnie wysoka. Zacznijmy od tego, czego te zmiany będą dotyczyć. W myśl nowych przepisów, jeśli dobrze pokombinujemy, dzięki rodzeniu dzieci nie będziemy musiały bać się zwolnienia przez niemal 6 lat! Jakim cudem? Otóż, standardowe 9 miesięcy ciąży, plus 12 miesięcy urlopu macierzyńskiego, 2 miesiące niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego (z tych dwóch lat od poczęcia do zakończenia macierzyńskiego), a do tego ustawowe 12 miesięcy pracy w pomniejszonym wymiarze godzin daje nam 35 miesięcy. Teraz wystarczy zajść w drugą ciążę i tadaa! 70 miesięcy w czasie których zwolnienie ma nam nie grozić! Brzmi jak bardzo idylliczna polityka prorodzinna, prawda? Do tego, w czasach gdzie zatrudnienie nie zawsze jest takie stabilne, stanowi to wręcz obietnicę całkiem stabilnej sytuacji finansowej. Rozmawiając z kobietami zauważyłam, że niektóre z radością zachwalają nowe rozwiązanie. Część oczywiście dopuszcza myśl, że znajdą się i takie Panie, które raz dwa wpadną na pomysł, jak przez owe 70 miesięcy pracować jedynie 24. Wystarczy przecie

Krok 1: odpowiednio szybko zdobyć L4 z powodu ciąży - a to przecież wszyscy wiemy, że niektóre Panie z premedytacją wykonują ten krok mimo braku zagrożenia ciąży i tym podobnych uzasadnionych okoliczności.

Krok 2: przesiedzieć na macierzyńskim

Krok 3: zużyć zaległy urlop

Krok 4: wrócić na te 12 miesięcy niepełnego wymiaru

Krok 5: rach ciach zajść w nową ciążę i powtórzyć kroki od 1-4.

Jestem w stanie się założyć, że to rozwiązanie będzie rajem dla tych, które dziś starały się jak tylko to możliwe, nadużywać przywilejów. Zauważmy jednak, że w tym rozwiązaniu pracujemy jedynie niecałe 35% czasu, w którym pracodawca ma wobec nas zobowiązania. Tym samym, przez 65% czasu niby jesteśmy z firmą związane, ale właściwie nie wiemy, co się w niej dzieje… Jakby nie patrzeć, trochę wypadamy z obiegu. Podejrzewam, że te które naprawdę chcą wrócić do pracy i tak zrobią to szybciej – w ich wypadku ambicja nie pozwoli im siedzieć tyle czasu bezczynnie (w sensie kariery). Więc z ich punktu widzenia właściwie niewiele to zmienia. Z punktu widzenia chcących tego i owego nadużywać – istny raj!

A jak to wygląda z poziomu pracodawcy? No cóż… Już nie tak radośnie. Niestety, pracodawca w czasie urlopu macierzyńskiego ponosi koszty względem nas, a przecież nie pracujemy. Co więcej, pewnie trzeba kogoś przyjąć na nasze miejsce. Ogólnie robi się pewne zamieszanie. Co więcej, potem trzeba nam zagwarantować możliwość powrotu na swoje stanowisko lub równorzędne – a przecież mogło przestać być potrzebne. Co więcej, potem możemy znowu zniknąć w związku z urodzeniem kolejnego dziecka, a to znowu kasa do wydania – z punktu widzenia pracodawcy, w zamian za… nic. No bo przecież pracy nie świadczymy. A oczywiście, wydłużenie okresu ochrony podnosi koszty, które istniały dotychczas. I tu pojawia się problem… Dzięki tak skonstruowanemu prawu kobieta jako pracownik wiąże się z wyższym kosztem oczekiwanym jej zatrudnienia. Koszt ów wygląda tak:

płaca + (prawdopodobieństwo zajścia w ciążę x świadczenia)

Trzeba by jeszcze jakoś policzyć jaka wartość części związanej zajściem w ciążę przypada na miesięczną płacę… Przyjmijmy z grubsza, że pierwsza ciąża zazwyczaj zdarza się naszej pracownicy przed 40ką. Załóżmy, że ma ona dziś 30 lat. Zatem, w ciągu najbliższych 10 lat najpewniej w ową ciążę zajdzie. Skoro dzietność w Polsce wynosi 1,2 dziecka na kobietę, to najrozsądniej jest przyjąć, że prawdopodobieństwo zajścia kiedykolwiek w ową ciążę wynosi 100% - zwłaszcza, że deklaracje typu „nie planuję” wcale nie muszą być wiążące, a samo pytanie „czy planuje pani zajść w ciążę” jest szeroko potępiane. Spodziewać możemy się, że najpóźniej w 39 roku życia pracownica zajdzie w ciążę. Może zdarzyć się, że od tego momentu (nawet jeśli by chciała) nie będzie w stanie pracować. Zostaje nam zatem maksymalnie 9 lat pracy, choć ciąża może zdarzyć się nawet kilka miesięcy po podpisaniu umowy o pracę. Zasiłek macierzyński w 80% pokrywa pracodawca, a podstawą staje się tutaj nasza miesięczna płaca. W czasie naszego urlopu macierzyńskiego pracodawca poniesie koszt:

0,8 x płaca miesięczna x 12

9 lat pracy do czasu ciąży daje nam 108 miesięcy, na które powyższy koszt musimy „rozłożyć” na wszystkie miesiące naszej pracy przed ciążą (żeby wyszło na to, że pracownica na swój zasiłek zapracowała – wszak pracodawca to nie instytucja charytatywna). To daje nam:

(0,8 x płaca miesięczna x 12) : 108, czyli

(9,6 x płaca miesięczna) : 108, czyli

(9,6 : 108) x płaca miesięczna, a więc około

8,89% x płaca miesięczna

Ktoś ten koszt ponieść musi. Żeby nasza praca w ogóle pracodawcy się opłacała, całkowity koszt jaki może wystąpić w związku z naszym zatrudnieniem musi być równy temu, jaki poniósłby, gdyby zatrudnił mężczyznę – ok., jest słynny urlop rodzicielski, ale to maksymalnie dwa miesiące. Czyli zamiast 9,6 można by wstawić 8 (bo płacilibyśmy żeński macierzyński przez 10 miesięcy). Różnica wyniosłaby nam tutaj raptem 1,5% (z podzielenia wcześniejszych liczb przez 108). Kto jednak musi ponieść koszt, żebyśmy były równie efektywne matematycznie co faceci? A no my, drogie Panie! A, zatem, odejmijmy sobie dzielnie od miesięcznego wynagrodzenia niemal 9% względem płacy mężczyzn o tych samych kwalifikacjach i na tych samych stanowiskach. Zatem np. patrząc na wynagrodzenia pracowników biurowych w 2014 r. raportowane przez GUS (http://stat.gov.pl/download/gfx/portalinformacyjny/pl/defaultaktualnosci/5821/1/5/1/pw_kobiety_i_mezczyzni_na_rynku_pracy.pdf) my wcale nie jesteśmy dyskryminowane na rynku pracy… A tam, gdzie oficjalnie miałybyśmy zarabiać o 15% mniej, niż faceci to… za te 9 % odpowiadamy same, więc dyskryminacja co najwyżej mogłaby dotyczyć tych 6%. Niestety, im więcej przywilejów mamy w związku z rodzeniem dzieci, tym więcej za to zapłacimy… W powyższym przykładzie, nie dodałam kosztu pracy osoby zatrudnionej na zastępstwo zamiast nas. Dochodzi to tego jeszcze koszt kogoś na zastępstwo… Załóżmy, że osoba ta dostanie 70% naszej płaci. 20% pracodawca „zaoszczędził” z tego, co nie wchodzi w zasiłek. Pozostaje jeszcze 50% naszej płacy, przez owe 12 miesięcy. Do tego podzielmy to od razu na nasze 108 miesięcy bez ciąży, żeby było z czego „odłożyć”:

(12 x 0,5 x płaca miesięczna) : 108 = 5,56% x płaca miesięczna

No to teraz wychodzi na to, że tam, gdzie nasze płace są niższe o 14,45% niż płace mężczyzn, wcale nie jesteśmy dyskryminowane… Robi się strasznie, co? Nie mówiąc już o tym, że fakt, że dziecka nie urodzisz, nie zrekompensuje Ci tego, że pracodawca mógł się tego spodziewać… No a przecież możesz nie chcieć, nie móc… A nadal nie uwzględniłyśmy tego, że po 12 miesiącach pracy w niepełnym wymiarze. Tego nie uznajemy tutaj co prawda tak wprost za koszt, który musimy spłacić, bowiem świadczymy tu pracę, czyli jakoś sobie na to zasłużyłyśmy. Drugą połowę etatu może wypełnić nasze zastępstwo, niech już będzie zatem, że pominiemy ten ZUS za dwóch pracowników zamiast jednego. Nie dobijajmy się aż tak. Ale jeśli zaraz zdarzy nam się kolejna ciąża… to koszty z powyższych punktów się nam ponawiają, a nie pracowałyśmy przecież kolejne 9 lat. Tym samym, możemy sobie równie dobrze pomnożyć powyższe 14,45%, a to dałoby już średnią miesięczną płacę aż o 28,90% - gdyby tylko to drugie dziecko było pewne z punktu widzenia pracodawcy. Na całe szczęście, dzięki dzietności poniżej 2 nie jest. Prawdopodobieństwo wystąpienia drugiego dziecka to już tylko 20% (przy wspomnianej dzietności 1,2). Zatem koszt potencjalny przypadający na kobietę w firmie to:

(14,45% za pierwsze dziecko) + (0,2 x owe 14,45%) = 17,34%

No niestety, każda kobieta w firmie musiałaby zarabiać o 17,34% mniej niż facet, żeby wszystkie urlopy macierzyńskie w firmie było z czego pokryć… Oczywiście zakładając, że stosunek pełnowartościowej pracy wyniesie przynajmniej 9 lat – i to już właściwie obojętne, czy „sfinansujemy” swój macierzyński przed ciążą, czy też część „spłacimy” gdy wrócimy do pracy już po wszelkich okresach ochronnych i będziemy pracować w takim wymiarze godzinowym jak przed ciążą. Przepraszam, ale dla mnie ta wiadomość jest co najmniej smutna. Bo z jednej strony niby się walczy o wyrównanie płac mężczyzn i kobiet (że to niby taka polityka każdego rządu szukającego uznania wśród obywatelek), a z drugiej strony ustawodawca sam sobie (i nam) strzela w kolano.

Póki pracodawca będzie musiał jakkolwiek finansować nasze urlopy macierzyńskie, możemy śmiało zapomnieć o wyrównaniu płac w gospodarce. No niestety, biznes to biznes, a nie źródło finansowania źle pojmowanej polityki prorodzinnej. Tym samym, albo będziemy zarabiać mniej niż mężczyźni o rzeczone 17,34%, albo… będziemy rzadziej zatrudniane. W końcu po co w ogóle bawić się w obliczanie przy jakiej płacy cokolwiek się nam zrównuje, skoro można wybrać opcję z natury bardziej dyspozycyjną w pracy – no a przynajmniej, gdyby tak ktoś nam nadmiernie chorował, nie będą mu przysługiwać aż takie pakiety ochronne jak ciężarnym i matkom. Zawsze to jakaś ekonomiczna oszczędność. Nagle, dzięki takiej polityce, większą szansę na zatrudnienie miałaby kandydatka zaświadczeniem o bezpłodności niż jej bezdzietna lecz płodna rówieśniczka. Pozostają zatem kiepskie scenariusze:

A – istotnie niższe płace

B – większe bezrobocie kobiet

C – większa konkurencyjność kobiet bezpłodnych, choć ten scenariusz uznaję za skrajnie nieprawdopodobny z uwagi na problemy etyczne w kwestii pytania

D – zmienić prawo, by zamiast dodawania kosztów pracodawcy, dać kobietom możliwość szybszego powrotu do pracy i promowania aktywności zawodowej, nawet przed upływem magicznych 12 miesięcy. Oczywiście, tylko dla chętnych.

Którą opcję Panie (szczególnie wojujące o większe przywileje matek) preferują?

Wolność zrzeszania się, czyli gdzie leży granica swobód obywatelskich…

Zacznijmy może od krótkiej definicji:

„jedno z podstawowych praw i wolności obywatelskich odnoszące się do możliwości stowarzyszania się obywateli w dowolne (mieszczące się w porządku prawnym) organizacje społeczne.”

I tu powstaje pytanie, co właściwie powinno znaczyć sformułowanie „mieszczące się w porządku prawnym” i właściwie kto powinien to weryfikować? Wciąż zachodzi bowiem pewne zjawisko, które mnie co najmniej fascynuje. Jakim cudem Młodzież Wszechpolska i Obóz Narodowo-Radykalny nadal są legalne? Oficjalnie polskie prawo potępia nazizm. Wystarczy pójść na pierwszy lepszy marsz z udziałem członków którejkolwiek z tych organizacji, żeby bez większego wysiłku zrobić dziesiątki zdjęć dokumentujące ich ulubiony gest – tzw. „heil Hitler”. Łącząc to z ich rasistowskimi hasłami trudno doszukiwać się tutaj „odczarowywania” gestu „Ave Cezar”. Z resztą, to nie starożytny Rzym, Cezara nie mamy i nawet nigdy nie mieliśmy. Jak zatem inaczej odczytywać zachowanie Wszechpolaków niż jawne afiszowanie idei nacjonalistycznych/nazistowskich/faszystowskich (jak zwał tak zwał, każdą z tych nazw łączy pewien wspólny rdzeń). Do tego ich legalne marsze często kończą się dewastacją przestrzeni publicznej. Można by rzec, że dzięki nim, 11 listopada od kilku dni jest Narodowym Dniem Rozpierduchy. Za to 12-19 listopada moglibyśmy spokojnie ochrzcić Tygodniem Sprzątania po Chołocie. Żeby było zabawniej, na koniec każdej takiej „imprezy” wszyscy bardziej lub mniej zgoleni polscy neonaziści wracają spokojnie do domów…

Tymczasem cytując obowiązujący w tym kraju Kodeks Karny:

Rozdział XXXII: Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu

Art. 256 Propagowanie faszyzmu i totalitaryzmu

§ 1. Kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa lub nawołuje do nienawiści na tle różnic narodowościowych, etnicznych, rasowych, wyznaniowych albo ze względu na bezwyznaniowość, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, nabywa, przechowuje, posiada, prezentuje, przewozi lub przesyła druk, nagranie lub inny przedmiot, zawierające treść określoną w § 1 albo będące nośnikiem symboliki faszystowskiej, komunistycznej lub innej totalitarnej.

O realizacji paragrafu drugiego nie raz słyszeliśmy w mediach. A to gdzieś koszulki ktoś rozprowadzał ze skrzyżowanym sierpem i młotem. A to gdzieś zdarzyło się ścigać kogoś za Che Guevarę na T-shircie… A aresztowanie i skazanie na podstawie paragrafu pierwszego uczestników neonazistowskich spędów? Cisza…  Baaa! Już nawet SLD miało okazję domagać się delegalizacji MW i ONR, ale niestety, bez skutków. Zaraz się mali skinheadzi oburzą, że się im prawo do wolności słowa odbiera. A prawda jest taka, że dla zachowania społecznego ładu, wolność słowa kończy się tam, gdzie godzi w dobro innych ludzi i zaczyna namawiać do ludobójstwa. A to właśnie swoimi hasłami czynią członkowie wspomnianych organizacji. Wystarczy spojrzeć na ich wypowiedzi o jakiejkolwiek mniejszości. I my, w demokratycznym kraju na to pozwalamy? Z punktu widzenia bezpieczeństwa społecznego, jedyna nadzieja w tym, że oni może i głośno krzyczą, gdy są bezimienną masą, ale żaden z nich nie ma dość charyzmy, kultury i inteligencji, by móc dorwać się do najważniejszych foteli w świecie polityki. Jeśli jednak taki by się znalazł, to najpewniej na kratach historii podzielilibyśmy losy III Rzeszy.

Czy naprawdę, nikt nie widzi swastyki wpisanej w ich symbol ONR? Czy tylko przymyka oczy, bo jest mu to na rękę? W końcu, po co się wychylać… A jeśli jakikolwiek Wszechpolak czy ONRowiec to czyta – wiecie, że jesteście tak Katoliccy z tymi swoimi symbolami, jak choinka? Dlaczego jak choinka? Bo i choinka i swastyka (zwłaszcza ta z wygiętymi ramionami) są w oryginale symbolami pogańskimi. Zatem Wasz „krzyż + swastyka” chwalą przy okazji magię i boginię Kali. No chyba, że to coś na Waszych flagach to tylko reprezentacja spopularyzowanej przez gry komputerowe wizji celownika karabinu maszynowego.

A może, tak po prostu, czasem dobrze by było, żeby ci którzy swobód obywatelskich nadużywają, mogli by zostać ich pozbawieni?

I ksiądz, i gej… Czyli jak prawda zabolała katolików

Dziś media katolickiej Europy mają jeden temat - Ksiądz Krzysztof Charamsa i jego orientacja. Nie byłabym sobą, gdybym przemilczała to, co wiązało się z jego wyznaniem: „Jestem gejem, szczęśliwym gejem”. Nie da się ukryć, nie było dotychczas księdza, który postanowiłby tak otwarcie postawić sprawę.